Gundlungur bloggar heiminn

2009-01-28T14:58:00.001Z

Þetta er svolítið skemmtilegt:

http://sumri.blog.is/blog/sumri/entry/786344/

2008-10-17T17:21:00.001Z

þegar ég kem á mannamót bregð ég gjarnan á það ráð að klifa á algildum sannindum eða básúna skoðun mína á einhverju sem er í samræmi við skoðanir annarra. um þessar mundir þykir mér t.d. upplagt að berja í borð og hrópa:
ég fordæmi sofandahátt ráðamanna í aðdraganda efnahagshrunsins hér á landi!

þannig uppsker ég fögnuð skoðanabræðra minna á ódýran og einfaldan hátt

2008-10-15T12:18:00.004Z

kreppufærsla

já, það er engu líkara en að öreindahraðallinn í Cern hafi myndað svarthol í hagkerfi vesturlanda.

2008-10-07T16:35:00.002Z

þetta gerðist klukkan hálf tvö. ég stöðvaði bílinn á ÓB, skrúfaði af bensínlokið og renndi vísakorti fimlega inn í sjálfsalann. þá stóð skyndilega silfurhærður fréttasnápur við hliðina á mér með stóra myndbandsupptökuvél á öxlinni. starði á mig gegnum linsuna.

einmitt þá fæ ég synjun á kortið.

2008-09-19T13:01:00.011Z

ég sat áðan á bókhlöðunni og blaðaði í sakleysi mínu og af meðfæddum fróðleiksþorsta í ritgerð Idu nokkurrar Larsson um núliðna tíð í germönskum málum. kannski ekki í frásögu færandi; ósköp venjulegur föstudagur í lífi ykkar heittelskaða: minna um vinnu; meira um fánýtt dundur og fræðilegar hugleiðingar. nema hvað að þar sem ég renni augunum yfir blaðsíðu 207 rekst ég á tilvitnun í mig sjálfan! þar eru tekin nokkur dæmi um núliðna tíð í íslensku og setningin í d-lið er tekin af þessari bloggsíðu! ég tek það fram að ég þekki ekkert til þessarar konu og hún líklega ekkert til mín, þótt við séum kollegar í vissum skilningi. hér er því, að því er ég best veit, um hreina tilviljun að ræða, eða e.t.v. vélráð örlaganna.

þið getið séð þetta sjálf með því að smella HÉR. skoðið d-lið á bls. 207.

2008-09-18T15:52:00.006Z

nú hafa vindar bloggauðnarinnar fengið að gnauða nógu lengi. ég held það sé kominn tími á ofurlitla getraun.

hvað skyldi hann heita, ungi maðurinn á myndinni?

hingað kemur auðvitað ekki sála lengur, svo þessi getraun er svolítið eins og tréð sem fellur í skóginum.

hefur hún þá svar?

2008-04-02T13:05:00.004Z

í tilefni 1. apríl gerði ég hér dulítið grín. færslan hér að neðan er nefnilega hreint ekki eins ný og þið hélduð, heldur skrifaði ég hana og birti hér á bloggi mínu fyrir þremur árum, nánar tiltekið þann 1. apríl 2005.

líklega hlupu ansi margir aprílinn sinn þegar þeir lásu færsluna, á hinu huglæga sviði þ.e.a.s., í svímandi eltingaleik við óljósa minningu um svipaða frásögn, endur fyrir löngu.

ég hlæ við tilhugsunina.

2008-04-01T11:32:00.007Z

ég er staddur í Árnagarði. sit þar teinréttur við lyklaborðið og reyni að henda reiður á hugsunum sem þjóta um höfuð mér, styggar eins og ótamin hross. taumlausar hugsanir, frjálsar úr viðjum veruleikans. hugsanir sem bjóða lögmálum eðlisfræðinnar byrginn; ganga í berhögg við daglega reynslu allra manna. slíkar eru hugsanir mannsins; ljóslifandi fyrir honum sjálfum, en ógjörningur að skýra þær fyrir öðrum. jafnómögulegt og að lýsa bláma himinsins fyrir blindum manni.. eða andvana fæddu barni.

þennan draum dreymdi mig fyrir skemmstu:
mér þótti sem til mín kæmi stúlkubarn, á að giska 12 vetra gamalt, klætt í gráan serk, skósíðan, gullsaumaðan um hálsmál og handvegu með kapmelluspori, vönduð flík. Stúlkan sat á stórum hesti, móvindóttum og ofurlítið litföróttum aftantil, trúlega enn í vetrarfeldi, en það hefur verið á nýbyrjuðum einmánuði sem þessi draumur sótti mig. svo hurfu þau bæði, stúlka og hestur, jafnskjótt og þau höfðu birtst og ég vaknaði og það var dagur. reis ég þá upp í rekkju minni og kvað þessa vísu, en mundi ekki drauminn:

lafir Svörfur, langur hangir
undan lörfum gægist sprækur
lóan hljóðar

2008-03-13T15:46:00.005Z

já, þannig fór það. Hrafnhildur vissi svarið því hún er svo fjári glögg, enda barn foreldra sinna, eins og við reyndar öll, nema kannski Jesú sem var eingetinn að sögn. trúi því hver sem vill. en það var ekki ætlun mín að masa hér um allt og ekki neitt (þó tókst mér að ræða vitsmuni frænku minnar og fjölskylduhagi frelsarans í einni og sömu setningunni!). þið viljið fleiri getraunir, er það ekki?

gott og vel. hver er (blökku)maðurinn?

2008-03-12T13:20:00.002Z

hmmm.. þorir enginn annar að giska?

þetta er sumsé stúlka um þrítugt, fædd á Bretlandseyjum,
afar fræg.

fleiri ágiskanir, fleiri vísbendingar.

2008-03-11T15:53:00.004Z

jæja, hér er smá getraun handa ykkur að rembast við.
hver er þar?

2008-03-07T17:12:00.006Z

brjálaði maðurinn á bókhlöðunni - þessi gamli með gleraugun - situr við tölvu skammt frá mér. ég tók ekki eftir honum fyrr en hann rauf hina heilögu bókasafnsþögn með skammarræðu yfir einhverjum ímynduðum einstaklingi. 'Það er nefnilega vandamálið!' hrópaði hann að lokum, þagnaði svo og horfði lengi í gaupnir sér. eitt augnablik hélt ég að hann væri sofnaður, en þá dró hann reiknitölvu upp úr frakkavasa sínum og sökkti sér, að því er virtist, í flókna útreikninga.
ég geri ráð fyrir að niðurstöðurnar hafi verið jafnfjarri raunveruleikanum og viðmælandi hans stundinni áður.

2008-02-28T14:04:00.003Z

áðan kom upp í mér einhver (íslensku)perri og ég fletti upp orðinu 'yxna' í ritmálssafni Háskólans. þá fann ég þennan skemmtilega brandara:

Húsfreyju á Írafelli varð svo mikið um þegar kýr beiddi eitt sinn og bóndinn víðs fjarri, að henni varð að orði: „Komi nú guð til, kýrin yxna og Indriði ekki heima!“

sei sei já.

2008-02-28T12:20:00.006Z

færsluna hér að neðan skrifaði Þorbjörg, ekki ég. hún var eitthvað pirruð yfir sambandsleysi mínu við umheiminn og brá á það ráð að skamma mig á opinberum vettvangi, fyrir framan vini mína og aðdáendur. það þótti mér leiðinlegt.
en ég er kannski að ýkja þegar ég nota orð eins og opinber vettvangur, vinir og aðdáendur. hingað kemur nefnilega enginn. teljarinn er til vitnis um það. teljarinn og núllið undir færslunum. hér er enda ekkert að finna nema óm af gömlu tuði sem aldrei hreyfði við nokkrum manni, og ég ef auk þess enga færslu skrifað í rúman mánuð.

en nú held ég áfram að tuða. tuða fyrir daufum eyrum um tuðið í mér sjálfum sem enginn sála meðtók. hvað get ég meira?

..vindinum eigna ég söng minn, sem engir heyra

2008-02-26T16:57:00.002Z

Guðlaugur afhverju ertu ekki með símann þinn svo hægt sé að hringja í þig?

skammastu þín!

2008-01-23T15:36:00.000Z

hér á bókhlöðunni stendur nú yfir svokölluð ljósmynda- og gjörningasýning sem ber heitið För hersins. af því tilefni standa nú fyrir utan kaffistofuna þrír hvítir strigar og í nafni listarinnar er fólki gert að tjá á þá skoðun sína á hvarfi bandaríkjahers frá íslandsströndum. þetta hafa margir gert og þótt viðbúið sé að skoðanir manna séu misgáfulegar er því ekki að sælda hér; þær eru allar nokkurnveginn jafnvitlausar. með einni undantekningu þó. núna áðan gerði ég mér nefnilega ferð á kaffistofuna og varð þá litið á unga stúlku sem hafði tekið sér pensil í hönd og var að enda við að skrifa stórum svörtum stöfum á einn strigann: GOD IS A DC. þetta þykir mér áhugaverð kenning. eins og allir vita stendur skammstöfunin D.C. fyrir leikjatölvuna DreamCast frá Sega sem kom út á sama tíma og hin vinsæla Nintendo 64 (sem n.b. er viðbjóðslegt drasl). sú tölva (þ.e. N64) varð reyndar langtum vinsælli og Sega DremaCast beið afhroð í baráttunni á leikjatölvumarkaði. þeir hjá Sega hættu allri leikjatölvuframleiðslu eftir það skítlega tap. við sjáum því að ef eitthvert sannleikskorn er í staðhæfingu ungu stúlkunnar þá er ljóst að mannskepnan ráfar enn þann sama villuveg og forðum daga, þegar hún krossfesti frelsara sinn en frelsaði þrjótinn Barabbas, holdgerving mannvonsku og ódáða.

2008-01-15T12:53:00.000Z

Sparísjóðurinn splæsti í heilsíðuauglýsingu í Fréttablaðinu í gær til að auglýsa nýjan reikning með mánaðarlegri útgreiðslu vaxta. síðuna þakti skælbrosandi andlit laglegrar stúlku og fyrir neðan það stóð skírum stöfum: ég hlakka til þess mánaðarlega.

auglýsendur hafa lengi stundað þá íþrótt að smíða tvíbentar setningar, en ég velti því fyrir mér hvort tvíræðnin hér sé með vilja gerð og hvort fyrirsætan hafi áttað sig á gamaninu sem nú er hægt að gera á hennar kostnað.

2007-12-10T12:58:00.000Z

æi, þarna.. Stefán Sigurðsson sem fann pöddur í jólabjórnum sínum. skítalykt af því máli maður. hvaða líkur eru t.d. á því að tvö skordýr af sitthvorri tegundinni villist ofan í sömu flöskuna? og af hverju lét hann ekki bara Ölgerðina vita? þeir hefðu pottþétt gefið honum lífstíðabyrgðir af pöddubjór. svo endar fréttin í einhverskonar auglýsingu: „...segist Stefán reikna með að drekka héðan í frá hinn íslenska bjór Kalda.“

..og má ég að lokum benda á að hjá Vífilfelli á Vestfjörðum vinnur maður að nafni Stefán T. Sigurðsson; gjörsamlega siðlaus fír eins og glöggt má sjá á þessari frétt.

tilviljun eða..?

2007-11-30T17:31:00.000Z

2007-11-27T14:21:00.000Z

það er dauðaþögn í tölvustofunni í Árnagarði, enda sitja þar einungis tvær hræður að mér meðtöldum. hér hef ég á síðustu mínútum með pínlegum hætti uppgötvað hönnunargalla á umbúðum MS skyrdrykkja: úr þeim er ekki hægt að drekka án þess að mynda örlítið frethljóð með vörunum, sem þó er vel greinanlegt í þögulli tölvustofu.

afar vandræðalegt

2007-11-27T13:14:00.000Z

ætli þetta virki?

2007-11-23T15:50:00.000Z

ja svei. aldrei fann ég fyrir nokkurri löngun til að blogga þessa vinnuvikuna og allt í einu er kominn föstudagur og fráleitt að nokkur gefi sér tíma til að líta inn á þessa síðu yfir helgina. nema kannski Tóti. hann verður á næturvöktum og hefur því fátt annað að gera en ráfa um netið eins og vofa að nóttu.

en ég nenni ekkert að skrifa og bendi þess í stað á skemmtilega grein á Wikipedia um morðið í rauðu hlöðunni, en það er ágætis lesning, eflaust skárri en það sem ég hefði skrifað hér, hefði ég skrifað eitthvað, þ.e. eitthvað annað en þetta mjálm um það sem ekki var skrifað.

2007-11-14T14:46:00.000Z

þegar þetta er skrifað vantar aðeins eina heimsókn upp á að 32þúsund manns hafi heimsótt þetta blogg. það er kannski ekki mikið ef miðað er við aðrar bloggsíður, en helvíti góður árangur, þykir mér, sé tekið tillit til þess að ég er bæði leiðinlegur og vinafár, orðljótur, fámáll og illa skrifandi.

á þessum tímamótum langar mig til að benda aðdáendum mínum á þessa fallegu boli sem hægt er að kaupa fyrir slikk. ágóðinn held ég að renni óskiptur til þýskra tölvuþrjóta og áhugamanna um holræsi þar í landi (gulli þýðir víst ræsi á þýsku).

að lokum er hér örlítil gáta fyrir þá sem hafa gaman af slíku: maðurinn á myndinni er svolítið eins og smeðjuleg útgáfa af leikaranum geðþekka David Duchovny sem allir ættu að þekkja, en hver er maðurinn?

2007-10-26T10:54:00.000Z

ég vaknaði með einhver helvítis óþægindi í tönninni á aðfaranótt þriðjudags. þessi helvítis óþægindi urðu svo að seiðandi verk þegar leið á daginn og að kveldi að nístandi sársauka. engum matarbita kom ég niður þennan dag og um nóttina leið ég þvílíkar vítiskvalir að ég sá mér ekki annað fært en bruna á bráðamóttöku Landspítalans og gráta þar yfir þreytulega konu í grænum slopp. Tvær stórar parkódín forte fékk ég fyrir ómakið, auk lyfseðils sem gerði lítið gagn því ekkert apótek er opið eftir miðnætti hér á þessu guðsvolaða skeri sem ég vona að sökkvi senn í sæ. pillurnar gleypti ég, grátklökkur af þakklæti í garð þreyttu konunnar í græna sloppnum, og lagðist svo killiflatur í rúmið mitt og klemmdi aftur augun. heimurinn bakvið augnlokin tók á sig undarlegar myndir og í þrjá klukkutíma lagðist yfir mig þægilegur doði. bros færðist yfir sveittar varirnar. en þegar skynheimurinn fór aftur að líkjast sjálfum sér guðaði fröken tannpína á gluggann og ég var í viðþolsleysi mínu tilneyddur að rista djöfulleg tákn á upphandleggi og bringu í fálmkenndri tilraun til að halda geðheilsunni. með þessu móti tókst mér að þrauka fram til kl.7:45, en þá stökk ég inn í bíl og ók rakleiðis á fund míns nýja tannlæknis sem beið ekki boðanna heldur greip töng í hönd og reif úr mér tönnina í einni svipan. rótarsýking, sagði hann þurrlega og þerraði blóð og gröft af andlitinu með gömlum tóbaksklút; út frá lélegri rótfyllingu. ég fleygði mér í fang hans og þakkaði honum greiðviknina, daðureygður. fór að því búnu heim til mín og lagðist í sótt. lá veikur og þrútinn í bælinu allan þennan dag og líktist svolítið Brandoin Lee í hlutverki guðföðursins geðþekka, þ.e. sú hlið andlitsins sem nú var bólgin eftir tanndráttinn. beinverkir og magakveisa bættust þvínæst í hóp kvillanna og ég gerðist þungbrýnn og bitur í skapi og skammaði Þorbjörgu meðan hún bar á mig græðandi smyrsl eða las yfir mér bænir. á fimmtudagskvöldið yfirgaf hún mig svo, sóttin (ekki spúsan, til allrar hamingju), og ég spratt alheill og hlæjandi upp úr stofusófanum og Þorbjörg brast í grát því hún hélt ég væri með óráði.

og hér er ég. mættur aftur á þjóðarbókhlöðuna, heill heilsu, en skulda svo marga vinnutíma að ég tárast ef ég hugsa til þess (og þá sé ég ekki á tölvuskjáinn og get ekki unnið).

hugsa minna, vinna meira.

2007-10-22T14:46:00.000Z

hvað var að sjá? þar sem ég stóð fyrir framan spegilinn í morgun og dáðist að eigin fríðleik var eins og glitraði á tár, rétt neðan við hægra augað. ég hélt um stund að harmaþungi heimsins hefði undið það úr vitum mínum í nótt, en til allrar hamingju reyndist það vera silfurlitt glitkorn, efalaust úr fórum spúsu minnar. ég sópaði því burt með sigggrónum fingurgómi og strauk mér um svera kjálkana. sírena vældi ofan af lögreglubíl í fjarska.

2007-10-17T15:22:00.001Z

ég hef engu gleymt þó að ég tali ekki um það, vælir Pálmi Gunnarsson á undan og á eftir hverju myndskeiði á mbl.is, mér til ómældrar ánægju. lagið er svo skemmtilegt að ég hef aldrei veitt því athygli hvað verið er að auglýsa, enda skiptir það ekki máli. ekkert skiptir mig máli framar. fyrir mér er hin líðandi stund aðeins fánýtt hjóm; deyjandi glóð þess báls sem eitt sinn brann í funheitum, dansandi logum og himnarnir sungu:

svo hvar er sakleysið, ég spyr.
hví varstu' ekki kyrr?

2007-09-25T15:22:00.000Z

ég datt í stiganum í bókhlöðunni í gærmorgun, á leiðinni upp á þriðju hæð. kvenmaður saup kveljur bakvið mig og strákur í klofsíðum buxum skaust glottandi framhjá. ég stóð upp með karlmannlegum tilburðum, flautaði og sló af mér ósýnilegt ryk, arkaði svo bísperrtur inn á klósett, settist niður og brast í grát.

2007-09-21T16:16:00.000Z

eftirfarandi tölvupóstur er til vitnis um vandamálin sem fylgja því að skipta um póstfang, en þó fyrst og fremst um það hvað mér leiðist í vinnunni.

Góðan dag.

Fyrir skemmstu sótti ég um laust starf ***** sem auglýst var á heimasíðu ykkar. Umsóknina sendi ég úr póstfanginu gudlaa@hi.is en það er pósthólf sem Háskóli Íslands úthlutaði mér á sínum tíma af gæsku sinni og greiðvikni.

Ég hef notið góðs af þessari þjónustu í mörg ár, enda varð háskólapósthólfið mér fljótt sem annað heimili; afdrep mitt og áningarstaður í heimi tölvuvæddra samskipta.

En lukkan sveik mig. Ráðamönnum innan Háskólans fannst víst fráleitt að sólunda dýrmætu netplássi í einn útskrifaðan íslenskufræðing sem ekki lengur sótti þar nám eða borgaði skólagjöld. Í skjóli næturs fóru þeir háu herrar því á stjá og lokuðu fyrir aðgang minn að Háskólanetinu. Og ég -hamingjusamlega grunlaus um mannvonsku þeirra sem valdið hafa- sit skyndilega uppi slippur og snauður. Get hvorki sent né tekið við tölvupósti, hvað þá meira!

Ég fann mér að vísu ódýrt pláss hér hjá öðlingunum í Hive, en það er bæði lítið og óþægilegt. Auk þess týndust með háskólaplássinu póstföng allra þeirra sem ég hef átt samskipti við gegnum tíðina. Það sem ég átti áður er nú sokkið í hafsjó tapaðra gagna.

Það tilkynnist því hér með að til þess að svara umsókn minni(hvort sem það er til að ráða mig til starfa eða neita mér um vinnu) þarf að senda á póstfangið gundur[að]hive.is.
Einnig er hægt að svara þessu skeyti.

Kær kveðja,
Guðlaugur Jón Árnason
íslenskufræðingur

2007-09-19T16:16:00.000Z

ekki veit ég hvort nokkur maður skoði þessa síðu lengur, en ég ætla samt að koma því hér á framfæri að Háskólapóstfangi mínu, gudlaa@hi.is, hefur verið lokað. þannig þakkar Háskólinn afkvæmum sínum fyrir áralanga tryggð og þjónustu, svo ekki sé talað um peningagreiðslur sem skipta hundruðum þúsunda. hann meinar þeim aðgang að því litla tölvuplássi sem þeim var úthlutað og eyðir öllum gögnum sem þar voru geymd.

nú er sumsé einungis hægt að senda mér póst á póstfangið
gundur[að]gmail.com

2007-09-05T13:14:00.000Z

veskú! þrjú vídjó sem ég fann þegar mér leiddist í vinnunni:

hér er fréttakona sem mismælir sig hrapalega

hér eru mæðgin í rússíbana

og hér er eðla sem stekkur á mann

2007-08-29T13:33:00.001Z

„Að bíða þar til óhapp eða eldsvoði er sama sem að bíða eftir katastroffu.“

Það fellur svo í hlut íslenskufræðingsins að kljást við annarskonar katastrófur.

2007-08-15T10:50:00.000Z

jú, móðir Hitlers var það. kollgátuna átti eitthvert delínkvent sem ekki kaus að láta nafns síns getið. megi hann/hún stikna í helvíti fyrir það. leikurinn er auðvitað ónýtur fyrir vikið. enginn sigurvegari. hann hefði nú að minnsta kosti mátt skrifa eitthvert grín-nafn, t.d. Hemmi Gunn eða Tony Wilson, bara svo hægt hefði verið að sjá fyrir sér andlit. það er betra að sigla undir fölsku flaggi en engu, það segi ég alltaf. og hverjar verða svo afleiðingarnar? er ekki viðbúið að framapotarar neðan úr bæ geri nú tilkall til sigursins? ég sé það fyrir mér. skyndilega vilja allir vera manneskjan bakvið nafnlausu grímuna. hinir og þessir fákjánar sjá fram á að geta unnið sér virðingu pöpulsins með svindli. hinn nafnlausi sigurvegari, það er ég! hrópa þeir og setja upp sporskan svip. horfa jafnvel í átt til himins eins og þeir séu að hugsa eitthvað merkilegt, og fólkið hlær og klappar. hleður á þá óverðskulduðu lofi í blindri meðalmennsku og kýs þá svo á þing þar sem þeir fá að ganga um lausir og naga stoðir samfélagsins, tæta upp heilbrigðiskerfið og skíta yfir íslenska náttúru.

jú, móðir Hitlers var það. rétt hjá þér, nafnlausi sigurvegari, og til hamingju. íslenska þjóðin er svo gott sem dauð.

2007-08-01T13:34:00.000Z

þessa stundina vinn ég við að leiðrétta afar illa skrifaðan texta og hef engan tíma til að masa um einhverja vitleysu hér á blogginu. þess í stað ætla ég að leggja fyrir ykkur eina lauflétta gestaþraut. hún er svona:

hver er þetta?

2007-07-25T10:51:00.000Z

síðasta mánudagskvöld, þar sem ég sat inni í eldhúsi og skreytti smákökur, varð mér af rælni litið inn í stofu þar sem spúsa mín, Þorbjörg, sat ofan á rúminu og blaðaði í Saltaranum. kunnugleg skilaboð ljómuðu frá sjónvarpsskjánum við hlið hennar: AFSAKIÐ HLÉ.

það var eitthvað yndislega heimilislegt og þjóðlegt við þessa sýn og stundarkorn sat ég og virti hana fyrir mér steini lostinn. síðan tóku hendur mínar í skjálfandi ofboði að fálma eftir myndavél sem ég vissi að lá á gluggakistunni í seilingarfjarlægð. aðeins ett orð komst að í vörumerkjamenguðum huga mínum: kódakmóment!

til að útskýra það sem gerðist næst er rétt að ferðast örlítið aftur í tímann, um 14 klukkustundir eða svo, þegar ég sat á sama stað inni í eldhúsi og starði svefnþrútnum augum fram í stofu. sólin skein inn um stofugluggann og íbúðin glitraði í töfraljóma hins nýfædda dags. Þorbjörg svaf í rúminu. seiðandi kurrið úr expressókönnu á eldavélinni sleit mig úr draumleiðslu morgunþreytunnar og ég stóð upp, hellti mjólk í pott og greip um mjólkurþeytarann. en vei (í hinni úreltu, neikvæðu merkingu)! bölvað tólið var þá rafmagnslaust. tilhugsunin um óþeytta mjólk út í kaffið var mér óbærileg. ég greip til þess örþrifaráðs að færa rafhlöðurnar úr myndavélinni yfir í þeytarann.

líklega eru sögulokin nú þegar flestum ljós. þeir eru snarir í snúningum þarna uppi í sjónvarpi. helvíti snarir, og tæknileg vandamál vara ekki lengi. a.m.k. ekki lengur en tæknilegu vandamálin í eldhúsinu á Njálsgötu 3. þegar rafhlöðurnar voru komnar aftur í myndavélina prýddu þau kunnuglegu skilaboð ekki lengur sjónvarpsskjáinn, aðeins smeðjulegt glott Þórhalls í kastljósinu, og ekki þótti mér það merkilegt myndefni.

kódakmómentið kom og fór, eins og ljóðin sem lifna og deyja í senn.

2007-07-23T16:32:00.000Z

ráð til að nýta tímann:
taktu með þér teikniblokk á klósettið!

mig dreymdi í nótt að ég hefði eignast myndasögublað. söguhetjan var lítil læða og teikningarnar voru í stíl við Hello Kitty, litríkar og krúttulegar, nema hvað að þetta myndasögublað hét Pussumæja, eftir söguhetjunni.

þegar mig dreymdi þetta sá ég ekkert athugavert við nafnið, en nú þykir mér það einhvernveginn á mörkum þess að vera siðsamlegt.

samt helvíti flott.

2007-07-23T12:43:00.000Z

inni á kaffistofu þjóðarbókhlöðunnar sá ég útlenskt par sem hafði hellt vænum slatta af M&M út í óskajógúrt og skyr. Mixtúrunni úðuðu þau svo í sig með heimskulegt bros á vör.
blóðrautt tár rann niður vanga minn og fjallkonan andvarpaði í fjarska. fósturmoldin stundi og Ólafur Ragnar fékk fékk skyndilega kökk í hálsinn.
farið heim, hvíslaði ég ofan í kaffibollann minn milli samanbitinna tanna.

farið heim..

2007-07-09T13:29:00.000Z

Vissir þú að Jack Nicholson hélt að afi hans og amma væru foreldrar hans þar til að hann var orðinn 37 ára gamall?

(fróðleikur í boði is.wikipedia.org)

2007-06-29T14:04:00.000Z

norðankulið varð loks að hlýrri golu. sólin kom undan skýjunum og kerfill og skriðsóley hertóku fallega garðinn á Njálsgötu 3. á sama tíma hreiðraði Guðlaugur um sig í loftlausri kennslustofu í Árnagarði, lygndi aftur augunum og strauk sveittum fingrum yfir skítugt lyklaborð. hugsaði mannlegu samfélagi þegjandi þörfina fyrir að skikka hann til sálarslítandi verka meðan endurnar á tjörninni átu brauð úr höndum hlæjandi barna.

hef ég þá gengið hann til góðs, þennan einbreiða menntaveg, þegar handan hans bíða aðeins eymdarstundir yfir illa skrifuðum texta?
lífsgleðin handan glerrúðunnar óaðgengileg mínum líkum.

2007-06-07T12:23:00.000Z

heyrðu, það gengur bara helvíti vel. mér tókst að klára ritgerðina mína og skila henni af mér. það er orðið nokkuð langt síðan, að vísu. sirka þrjár vikur. en mér hlýnar um hjartarætur við að rifja það upp. hvernig ég slengdi út hnausþykkum doðrantinum og smokraði honum inn um þrönga rifu prófdómarans, eitt vorkvöld í Árnagarði. sko, rifuna á hólfinu hans. prófdómarinn sjálfur hefur enga rifu eftir því sem ég best veit, enda karlmaður frá toppi til táar, held ég alveg örugglega, og ég veit ekki til þess að nokkur efist neitt um það. langt í frá. frábær gaur alveg. ekki svo að skilja að ég hafi einhvern óeðlilegan áhuga á honum. þetta er bara gáfaður karl. fræðimaður.

2007-05-17T23:20:00.000Z

jæja, þá er maður sestur að í lítilli herbergiskytru á Sörlaskjólinu, staðráðinn í að færa sig ekki spönn frá rassi fyrr en eitt stykki BA verkefni hrekkur fullklárað út úr prentaranum.

fyrst ég er farinn að blogga langar mig til að biðjast afsökunar á þessu ósmekklega ljóði í síðustu færslu. færslan sú er skrifuð klukkan að verða sjö á föstudegi eftir langa vinnuviku, og skemmst frá því að segja að á slíkum stundum virðist allt fyndið. ég sé það auðvitað núna að þessi kveðskapur er alls ekkert sniðugur og ég dauðskammast mín. ég get lofað ykkur því að á þessari stundu er ég að húðskamma sjálfan mig, ekki upphátt að vísu - slíkt gerir enginn heilvita maður - heldur í hljóði, svo að einungis ég sjálfur heyri skammirnar. bölvaður fábjálfi getur þú verið Guðlaugur, bergmálar inni í mér, að henda gaman að heilunarmætti tímans! hve oft hafa ekki læknandi hendur hans hjálpað þér á fætur, þegar þú kiknaðir undan harmaþunga hversdagsins?

svona þruma ég yfir hausamótunum á sjálfum mér þar til ég fæ kökk í hálsinn og fer að kjökra, einn inni í herbergi á Sörlaskjólinu.

af titrandi vörum
hljóðvana andvörp
stíga til himins

í augunum
þegjandi vonleysi
dauðvona barns

2007-05-11T18:51:00.001Z

lítil hugleiðing um heilunarmátt tímans

þeir segja að tíminn
lækni öll mein

en kuntan er sár
sem aldrei grær

2007-05-10T12:07:00.000Z

ég er ekki frá því að mig hafi dreymt fyrir dagförum í nótt, eða ölluheldur í morgun, því eftirfarandi draumur ásótti mig milli þess sem ég þjösnaðist bölvandi á snústakkanum um níuleytið:
ég var staddur á bensínstöð og hafði nýlokið við að dæla á bílinn minn fyrir andvirði 699 króna. en sem ég ætlaði að borga bensíntittinum sló klukkan tíu að kveldi og titturinn tjáði mér þá að bensínlítrinn hækkaði í verði eftir tíu og vildi rukka mig um meira en ég taldi mig skulda. ég þurfti að beita allri minni mælsku og rökviti til að útskýra fyrir tittinum að ég myndi að sjálfsögðu einungis greiða það verð sem í gildi var þegar bensíninu var dælt á bílinn. titturinn var bæði skilningssljór og þver en gaf sig þó að lokum og ég komst hjá því að láta féfletta mig á þennan svívirðilega hátt.

en auðvitað var þetta bara draumur (meira að segja nauðaómerkilegur draumur) og í draumum gildir einu hvort maður borgi meira eða minna fyrir bensínlítrann. fjárstyrkur minn næstu nótt verður í engu samhengi við eyðslu fyrri nótta. það veit ég að fenginni reynslu.

en ég hélt því fram að mig hefði dreymt fyrir dagförum, var það ekki? jú jú, mikið rétt. ég vaknaði sumsé með bros á vör yfir sigrinum í draumalandinu og fór að gera mig til fyrir daginn. þegar ég hafði klætt mig í föt, burstað tennurnar og borðað morgunmat rifjaðist það upp fyrir mér að bíllinn var í stöðumælastæði (ég er með bílinn hans Steins frænda í láni á meðan hann er í útlöndum). þetta var klukkan rétt rúmlega tíu svo ég rýk út og ek bílnum úr stöðumælastæðinu. legg honum fyrir framan húsið mitt í staðinn, en ekki þó löglega því lögleg stæði er hvergi að finna á daginn. síðan hendist ég inn í íbúð, treð nokkrum bókum ofan í tösku mína og beint aftur út í bíl. en þá er skyndilega komin feit sekt á rúðuna. ég verð náttúrulega alveg brjálaður (sbr. eldri reiðifærslur vegna stöðumælasekta), finn blóðið rjúka upp í andlitið og æðarnar springa í augunum. gnístandi tönnum af reiði stekk ég út á götuhorn og kem auga á stöðumælavarðarhelvítið; lágvaxna, luralega kerlingu á þrítugsaldri með vörtu á kinninni. hún snýr í mig baki og á sér einskis ills von. ég geng að henni ákveðnum skrefum og banka þéttingsfast á öxlina á henni. þegar hún snýr sér við rétti ég henni sektina, dreg andann djúpt og hendi mér svo á hnén. ég hangi eins og ósjálfbjarga barn í stöðumælaúlpufaldinum og sárbæni hana með ekkasogum að miskunna sér yfir fátækum námsmanni sem hvorki á í sig né á. rétt ræður við að eiga íbúð í miðbænum, fartölvu, þráðlaust net, reka bíl og fara reglulega á barinn.

kerlingin var bæði skilningssljó og þver en gaf sig þó að lokum og ég komst hjá því að láta féfletta mig á þennan svívirðilega hátt.
(ath. klifun)

glöggir og þolinmóðir lesendur hafa vonandi áttað sig á því að líkindin með draumnum og veruleikanum sem fylgdi í kjölfarið eru of mikil til að hægt sé að skrifa þau á reikning tilviljunar. hér getur því einungis verið um að ræða dulda spádómshæfileika yðar einlægs ellegar einhverskonar dómsdags forboða. hvorugt kann góðri lukku að stýra.

góðar stundir.

2007-05-03T18:28:00.000Z

ja hérna hér. hvur í skrattanum er nú þetta?

2007-04-18T18:49:00.000Z

hey, ég á afmæli á morgun!

..en þar sem ég er á kafi í ritgerðarskrifum þykist ég ekki hafa tíma til að undirbúa veislu. hinsvegar geta þeir sem vilja kíkt í heimsókn til mín í kvöld, um níu leitið. allir gestir fá gin í tónik og góðan félagsskap. svo gætum við kíkt á barinn og skálað fyrir afmælisbarninu á miðnætti

2007-04-16T18:33:00.000Z

ég vaknaði í morgun með höfuðið þungt af kvefpest. ég fann fyrir örlitlum hita og beinverkjum en sólin skein svo fagurlega inn um gluggann minn að ég ákvað samt sem áður að ganga á bókhlöðuna.

það kom á daginn að hlýtt morgunskinið í stofunni var aðeins tálmynd af varma sem ekki var til staðar hinu megin glerrúðunnar.

húfu og trefilslaus anaði ég út í frostið og höfuð mitt var stórum þyngra þegar ég kom á bókasafnið, blautur af svita og um leið skjálfandi af kulda, með sultardropa niður á höku.

ég þarf að flytja sem fyrst í gluggalaust hús.

2007-04-13T17:53:00.000Z

þar sem ég sit á bókhlöðunni og skrifa finn ég hvernig ókunn kvefpest læðir sér yfir mig. hún grípur um höfuð mér og rótar í hárinu eins og kynóður kvenmaður, tekur mig kverkataki, hristir sig og hlær.

ég sýg upp í nefnið og hnerra, úfinn um hár og þrútinn um augu

2007-04-12T11:55:00.001Z

Aldrei skal ég setjast, sagði maðurinn og skeit standandi

Þessi stutta frásögn er í senn skemmtilegt máltæki og falleg saga af einbeittum viljastyrk söguhetjunnar ónafngreindu sem fórnar ærunni til að standa við stóru orðin.

Ég lærði hana af Hugleiki frænda mínum, en hann smjattar glaðhlakkalega á þessum orðum í hvert skipti sem honum þykir viðhorf mín bera vott um þvermóðsku eða ofmetnað. Ég slæ þá venjulega á lær mér og rek upp hláturroku en snarþagna svo, horfi í gaupnir mér og roðna af skömm. Ég átta mig á því að þótt örlög mannsins í sögunni séu vissulega spaugileg eru þau um leið þverhausum eins og mér víti til varnaðar og bakvið skrítluna leynast mórölsk skilaboð; ádeila á mína persónu; mín sjónarmið. Ég er í raun að hlægja að sjálfum mér og hugsanlegum afleiðingum viðhorfa minna. Hlægja að minni eigin heimsku.

Þannig leikur hann sér að mér, hann Hugleikur, eins og illmenni að ómálga barni. Strýkur mér fyrst um vangann en hrækir svo framan í mig.
Ó, hve ég óska þess að jörðin gleypi hann og öll hans skyldmenni.

2007-04-11T14:46:00.000Z

síðustu mánuði vann ég sem verktaki og verktakaskyldurnar tóku mig kverkataki. hafa þær síðan hert á mér takið, beygt á mér bakið og mygið í lakið mitt (það var ekki ég!).

sá Guðlaugur sem vaknaði bísperrtur í morgunsárið kengbognaði um síðir undan þunga skyldunnar. dagurinn í dag hefur svo til allur farið í rafrænt staðgreiðslurugl, reiknað endurgjaldskjaftæði og persónuafsláttarfíaskó og ég hef brunað á milli Skattstofunnar á Tryggvagötu, Skattstjórans á Laugarvegi og Fjársýslunnar á Sölvhólsgötu oftar en ég kæri mig um að nefna.

morgundagurinn fer að öllum líkindum í að fá pláss á verkstæði fyrir bílinn svo hann komist gegnum skoðun, að því gefnu að hægt sé að gera hann skoðunarhæfan.

eftir mánuð þarf ég svo að skila af mér fullkláruðu BA-verkefni sem ég sé ekki fram á að fá nokkurt vit í fyrir þann tíma miðað við vinnuhraðann hingað til.

látið ykkur ekki bregða þó það verði lítið um að vera á þessari síðu næstu daga

2007-04-03T20:29:00.000Z

og pósturinn gengur í gulum jakka,
með grænan hálsklút og í rauðum frakka
og ansar þegar ég spyr hvort hann eigi krakka:
jú, eitt barn á dag, brúnt á litinn!

þarna náði skáldskapur Megasar sínum hæstu hæðum, sagði pabbi þegar þessar línur náðu eyrum okkar og við flugum um öræfi landsins á skínandi Wolksvagen. Blindgötudiskurinn í botni í nýja geislaspilaranum. það vottaði fyrir kaldhæðnislegri fyrirlitningu í röddinni. pabbi er ekki hrifinn af kúka-húmor og hefur til dæmis margsinnis tjáð mér þá skoðun sína að textinn við Stuðmannalagið 'út í veður og vind' skemmi annars ágæta melódíu.

samt sem áður er Megas í miklu uppáhaldi hjá honum, sem verður að teljast skrítið með tilliti til áðurnefndrar andúðar hans á þeirri tegund húmors sem ég vil kalla eitt aðaleinkenni texta Megasar.

2007-03-30T15:13:00.000Z

ég tók þessa mögnuðu mynd síðasta aðfangadag. þetta eru Vilborg og Þórir Dagbjartsbörn, systkini Sigrúnar ömmu, í sínu fínasta pússi. gasalega fín bæði tvö.

smellið nú á myndina svo hún stækki.

2007-03-26T20:46:00.000Z

ég fór á heimabankann minn um daginn sem er svosem ekki merkilegt í sjálfu sér nema hvað að á auðkennislykilinn minn kom númerið 0121120.

pælið í því

2007-03-26T16:58:00.000Z

helvíti væri fínt að vera í sambandi með engu drama, með kærustu sem ég gæti bara þröngvað mér upp á og fengið mínu framgengt þegar mér hentaði og væri ekki alltaf að nauða um að ræða málin eða að heimta einhvern helvítis forleik. lægi bara nakin í rúminu þegar ég kæmi heim, með sundurglennt lærin og kók ZERO handa kallinum.

2007-03-21T11:36:00.000Z

hér er frétt um köttinn Agui, frá Peking, sem æpir nafnið sitt þegar eigandi hans baðar hann.

„Í fyrra var ég að baða hann og hann var hræddur við vatnið. Eftir að hann mjálmaði nokkrum sinnum heyrði ég greinilega „Agui“,“ hefur Star Daily eftir eigandanum, herra Sun.

kettir eru náttúrulega ekki mjög skýrmæltir, upp til hópa.

mér þykir líklegra að herra Sun sé eitthvað að misskilja. kötturinn sé að í rauninni að segja 'ekki' eða kannski 'hættu'

Agui, kjökrar hann.

Agui!

..en eigandinn bara hlær.

kann enda ekki stakt orð í íslensku

2007-03-21T11:13:00.000Z

af hverju ekki kynlíf með ZERO forleik?

hva..?

fann einhver nauðgari upp á þessu slagorði, eða er þetta kannski eitthvað sem alla dreymir um?

er þetta eitthvað sem ég þyrfti að prófa?

2007-03-19T13:43:00.000Z

ókei. ég fór í kolaportið um helgina og fann þar Sánd of mjúsik og Prúðuleikarana á vínilplötum (auk þess keypti ég tónlistina sem Ennio Morricone samdi fyrir kvikmyndina The Mission. ég set það hér innan sviga því mig grunar að kjörlesendur mínir telji það ómerkilegri plötu en hinar, jafnvel ekki þess virði að minnast á, en það er kannski vitleysa, og nú er þessi svigi -sem upphaflega var hugsaður sem stutt innskot í annars langdregna skýrslu um ómerkilega innkaupaferð í kolaportið- orðinn lengri en meginmálið sjálft sem rýrnaði mjög á kostnað hans).

meginmálið er sumsé að ég keypti þessar mikilvægu vörur fyrir skít og kanil, ef einhverjum er ekki drullusama.

2007-03-19T11:59:00.000Z

bókakostur hlöðunnar:

nýjasta íslenska efnafræðiritið á þjóðarbókhlöðunni er frá árinu 1954, 76 blaðsíður í allt. það ýtarlegasta er 89 síður, frá árinu 1946.

2007-03-19T09:17:00.000Z

ég las í stjörnuspá Blaðsins í gærmorgun að draumar mínir væru handrit að framtíðinni. ég var þá nývaknaður og mundi vel hvað mig hafði dreymt. það var ekki heil brú í þeim draumförum.

það var bara eitthvað helvítis rugl

2007-03-15T13:31:00.000Z

svo lærir sem lifir, kvakaði grunnskólakennarinn minn gamli í sífellu og sló á fingur barnungra nemenda sinna með fínlegu bambuspriki þegar þeir seildust í töskur sínar eftir ótímabærri næringu, kjökrandi af hungri.
þetta er alveg satt hjá henni, hugsaði ég. Sá sem lifir og hrærist í henni veröld kemst víst ekki hjá því að læra eitthvað nýtt, svo að segja á hverjum degi!

síðan eru liðin tuttugu ár og hverja einustu stund hefur skólakerfið gert mér óbærilega með ritgerðum og heimaverkefnum, prófum og fyrirlestrum. ég sé fram á að bölsótast sveittur yfir heimalærdómi næstu ár, þangað til ég hrekk upp af einn daginn úr innantómum leiðindum.

svo lærði sem lifði, gæti þá staðið á legsteininum.

2007-03-08T01:53:00.001Z

nýtt kommentakerfi
og róttækar útlitsbreytingar..

elskiði þær?

2007-03-07T18:31:00.000Z

einu sinni fyrir mörgum árum fór ég að hitta heimilislækninn minn uppí kringlu af því að mér leið eitthvað undarlega. hann skoðaði mig hátt og lágt og sagði svo að ég væri með gin og klaufaveiki.

getur það verið? var hann að ljúga að mér eða er mig eitthvað að misminna?

skrítinn lygi, og skrítið misminni allavega.

2007-03-06T13:43:00.000Z

portúgalskur Rafael hafði samband við mig símleiðis í gær og þurfti nauðsynlega á íslenskukennslu að halda. kannski var hann brasilískur og kannski hét hann Ríkharður, ég bara man það ekki. ég hlýt að vera rosalega fordómafullur. set heilu málsamfélögin undir einn hatt og geri engan greinarmun á Rafaelum og Ríkhörðum. hvað sem því líður þóttist ég ekki hafa tíma til að kenna þessum aðkomumanni eitt né neitt. ég ætti nóg með mitt, sagði ég honum. skólinn og vinnan og hin vinnan og þriðja vinnan, skiluru. hvers ætti ég að gjalda, saklaus íslenskuneminn, spurði ég reiður og var farinn að sárvorkenna sjálfum mér. þrjár vinnur með skóla og skítur og kanill í laun hver mánaðarmót. maður er skuldugur upp fyrir haus og sekkur sífellt dýpra í kviksyndi íslenska bankakerfisins sem heldur þjóðinni allri í helgjargreypum meðan eigendur bankanna græða á tá og fingri. hundruðum milljarða sóa þeir mánaðarlega í endalausum eltingaleik við eigin ómerkilega duttlunga! þrjár vinnur, vinur minn! þrjár vinnur og launin duga ekki fyrir útgjöldunum.

einhverstaðar í reiðilestrinum hafði ég skipt úr ensku yfir í íslensku og stóð nú í stofunni heima hjá mér, hálfgrenjandi af æsingi, og löngu búinn að gleyma því hver var á hinum enda línunnar. enda skipti það mig ekki máli framar. ég fleygði símanum í gólfið og kveikti á sjónvarpinu.

mig minnir að það hafi verið einhver útlendingur, en ég man ekkert hvað hann vildi mér.

2007-03-05T14:16:00.000Z

ég væri ekki að ljúga ef ég segði ykkur að ég hefði fengið eggnúðlur í Þjóðleikhúsinu í gær. þær breyttust í sílamáva í maganum. ég og Þormóður ætluðum í bláa lónið þennan dag en ég varð að vinna. skyldumaran hefur troðið á öllum mínum frídögum síðan ég byrjaði að vinna. pabbi kallar mig klæðskipting, enda er hann mótfallinn enskum hugtökum sem slæðast óþýdd inn í tungumálið. hinsvegar kalla þeir mig dresser niðrí leikhúsi. ég get svo svarið það. leikarastéttin á eftir að ganga að íslenskunni dauðri einn daginn. drekkja henni í óþýddum fagorðum. „þú tékkar bara mónólóginn á þínu kjúi í mækatestinu,“ segja þeir og fjallkonan hikstar og missir tennurnar. annars er Þormóður frændi minn að reynsluaka bíla fyrir bílablaðið, svo ég skipti yfir í léttara hjal. hann er ekki leikari heldur blaðamaður og talar ágæta íslensku. við vinirnir fórum í smá torfæruakstur hjá Litlu kaffistofunni á laugardaginn og þá fæddist þessi áðurnefnda andvana hugmynd um bláa lóns ferð á sunnudag. ég var þá nýkominn úr morgunmatarboði hjá Tótu frænku þar sem ég hafði spilað á banjó, haldið á kornabarni og hlustað á gamansögur. ég var því skiljanlega ör og ójarðbundinn þegar við frændurnir þeystum yfir smátjarnir og mýrlendi á mörghundruð hestafla tryllitæki. á einhverjum tímapunkti lagði Þormóður höndina á lær mér og sagði ákveðinn: „svo förum við saman í Bláa lónið á morgun. það eru okkar örlög, Guðlaugur. Og örlögin eru skrifuð í stjörnurnar.“ ég kinnkaði kolli og brosti. rökrásir huga míns höfðu flækst í hnút og um stund hélt ég að lífið væri gleðileikur, ostra eða fallegt lag.

það var nú ljóta vitleysan

titill?

2007-02-27T22:35:00.001Z

nú er ég kominn með í hendurnar eitthvert töfraforrit sem á, að því er mér skilst, að birta þennan texta á blogginu mínu þó svo ég skrifi hann bara í lítinn glugga neðst á vafraranum mínum.

ef þetta virkar þarf ég aldrei framar að skrifa aðgangs- og lykilorðið mitt áður en ég skrifa færslur.

þannig get ég e.t.v. sparað mér tugi sekúndna á mánuði.

eða því sem næst

titill?

2007-02-27T22:29:00.001Z

2007-02-22T12:14:00.000Z

Ég varð að flytja bloggið mitt á hinn svokallaða nýja blogger.
Við það fór hér allt úr skorðum.
Vinafjöldinn ólæsilegur og stafirnir í rugli.

Steinn sendi mér þessa frétt fyrir nokkrum vikum.
Ég deili henni með ykkur að gamni.

2007-01-19T14:45:00.000Z

föstudagur. einn af þessum snjóhvítu, heiðskíru dögum sem af einhverjum ástæðum blása í glæður gamalla minninga svo upp blossar nostalgíubál í sálinni og skyndilega er ég fimm ára í annað sinn, hangandi í kápufaldi móður minnar sem dregur mig um götur borgarinnar eins og snjóþotu, dúðaðan í rauðum snjógalla með heimskulegt bros á vör og hor niður á höku, og í örskotsstund er eins og þunga hversdagsins sé létt af buguðum andanum. Ég stekk á fætur, uppveðraður yfir þessum innri veðrabrigðum og hlæ stundarhátt en uppsker aðeins rannsakandi augngotur þjáningasystkina minna á bókhlöðunni. ritgerðin glottir til mín gegnum tölvuskjáinn. í hennar svarta kápufaldi mun ég hanga fram eftir nóttu meðan vinir mínir hlæja á barnum.

2007-01-11T17:01:00.000Z

ég er að hlusta á The Skin of My Yellow Country Teeth með Clap Your Hands Say Yeah.
fökkt öp kúl lag.

svo heitir nýja málgagn fornleifafræðinema Eldjárn, alveg eins og bróðir minn.

þetta stefnir í að verða ágætis dagur.

verst hvað ég hef komið litlu í verk.

2007-01-10T16:28:00.000Z

ég fletti upp síðu á netinu sem hefur að geima Pí með 4.000.000 aukastöfum.

í þeirri talnarunu er hvergi að finna símanúmerið mitt, og ekki heldur Þorra.
númerið hjá Tótu kemur einu sinni fyrir.

hún vinnur.

kannski er óþarfi að taka það fram að ég er á Þjóðarbókhlöðunni,
þjakaður af athyglisbresti.

samt man ég 25 aukastafi

2006-12-19T15:36:00.000Z

ég datt ofaní tölvuleikjaþráhyggju í síðustu viku og var af þeim sökum óvinnufær í nokkra daga. gamlir RTS og RPG leikir villtu mig og trylltu og fylltu mig spilltum hugsunum. klæddu mig næstum úr buxunum (berháttuðu mig a.m.k. andlega).
þeir dróu mig svo djúpt niður í lastabrunn leti og framtaksleysis að styrkur viljans rétt nægði til að hífa mig upp úr þeim freistingapytti, seint og um síðir.
Fallout, sá klassíski gullmoli, loðir enn við huga minn eins og geislavirk þoka; eftirstríðs kjarnorkuþoka sem eitrar fyrir hverri heilbrigðri fræðimanns hugsun.
nú sit ég sveittur og fullur sjálfsfyrirlitningar við tölvuna og reyni eftir fremsta megni að bæta upp fyrir þessa syndsamlegu hegðan.

steingrá þögn bókhlöðunnar hvíslast um vitin
tíminn hleður klukkustundum á æfi minnar valta turn

2006-11-27T17:03:00.000Z

Ég er staddur í kjallara Sörlaskjóls númer 6, í lítilli herbergiskytru sem forðum var mitt einkaafdrep en hýsir í dag gamlar barna- og ljóðabækur í þúsundavís, skrifborð og lítinn trékoll. Hingað kom ég fyrir rúmri viku, skipti um fyrir-löngu-sprungið öryggi og gerði við bilað perustæði, hækkaði í ofnum og stakk fartölvu í rykfallna innstungu. Þvínæst tyllti ég mér á kollinn, bar fingur að lyklaborðinu og hóf að hugsa af þvílíkum fítónskrafti að augu mín flóðu í tárum og tennurnar hrukku úr gómnum. Í næsta nágrenni tóku hundar að góla. Börn orguðu og húsmæður signdu sig. Fullorðnir karlmenn fórnuðu höndum, bölvuðu og hræktu og í skattholum heldri manna skrölti júdasargullið svo nísti syndugar sálir þeirra.
Síðan skall á með stormi. Í rúma viku geysaði þessi stormur, ýmist fyrir utan gluggann eða inni í mér og nú er ég staddur í kjallaranum á Sörlaskjóli og fingurnir vofa yfir lyklaborðinu. Augun flóða í tárum.

Úti góla hundar.

2006-11-02T19:06:00.000Z

beint á móti mér á bókhlöðunni situr strákur með þykk gleraugu og heyrnatól. það fer ekki framhjá neinum sem hér situr að hann er að hlusta á brúðarmarsinn, á hæsta styrk.
kannski ætlar hann að biðja um hönd bestu vinkonu sinnar á eftir og er að koma sér í fílínginn.
'þú hefur stuðning minn, félagi', langar mig að segja og klappa honum á öxlina, en það myndi líklega slá hann út af laginu. ég held hann hafi mjög viðkvæma sál og ég er næstum viss um að hann sé einbirni, þó þetta tvennt þurfi alls ekki að fara saman.
þvert á móti.

2006-10-31T17:18:00.000Z

það er kalt í Árnagarði. kalt og nöturlegt. ég sit í tölvuverinu, einn, og náhvítur skjábjarminn nístir augun. frostið lekur inn um rifaða glugga og sleikir á mér tærnar. mig langar heim á Njálsgötuna í hlýjuna. þar get ég líka lært undir glaðlegri tónlist, kveikt á kertum og hitað mér kaffi í expressó könnu.

hvað í andskotanum er ég að gera hér?

2006-10-30T15:08:00.001Z

ég sit á bókhlöðunni og fletti í fræðiritum með uppgerðar-spekingssvip. öðru hvoru lít ég upp úr skruddunum og sendi heimskingjunum á næstu borðum yfirlætisfullar augngotur. mér finnst ég gáfaður og merkilegur og ég fyrirlít fólkið í kringum mig.
enda er ég fræðimaður.

2006-10-16T15:17:00.000Z

ó, jú. aftur og enn tókst Hirti frænda mínum að sigra í hinni erfiðu blogggetraun. í þetta sinn var hann svo snöggur að fæstum hafði gefist ráðrúm til að átta sig á spurningunni þegar rétt svar barst frá honum inn á kommenterinn. sumir vissu jafnvel ekki að hér væri nokkur getraun í gangi, og ég veit fyrir víst að til er fólk sem hefur aldrei heyrt af þessari bloggsíðu, hvað þá meira.. hefur jafnvel aldrei séð tölvu eða komist í snertingu við nokkuð sem kalla má manngerða vöru.
aldrei lifað.
en Hjörtur vann og hlýtur að launum ást og virðingu frænda síns og eiganda þessa bloggs, sem að vísu hefur ávallt bæði elskað hann og virt. þannig má halda því fram að líf hans taki í raun engum breytingum í kjölfar sigursins.
en það kemur ekki að sök.
mig grunar nefnilega að Hjörtur hafi fengið nóg af minni ást og virðingu gegnum tíðina. jafnvel meira en nóg. eiginlega held ég að hann hafi fyrir löngu fengið sig fullsaddan af mér og minni tilfinningasemi; af minni vonleysis-frændrómantík, eins og hann kallar það.
en hefur hann fengið nóg af því að fá nóg, hlýt ég þá að spyrja. skyldi hann nokkurntíma hafa fengið nóg af nægjunni sjálfri? ég leyfi mér að efast um það, enda trúi ég ekki að efnisheimurinn búi yfir því magni sem þarf til að fullnægja svo sérhverri nægjuþörf nokkurs manns að hann vilji aldrei fá nóg af nokkru aftur.
hvað þá hugheimurinn.

2006-10-04T11:57:00.000Z

á klístruðum brúnum hlandskálanna í Árnagarði hanga skapahár í hundraðavís, nýdottin af hreðjum hinna bjartsýnu menntamanna sem fljóta þar um ganga einsog maurar í búi. að kveldi bera þessar skálar sýnilegust merki um eril liðins dags og eftir því sem nemendum fjölgar verða þær loðnari um barmana.

ég er viss um að með örfáum vísindalegum athugunum og útreikningum megi finna samsvörun milli fjölda nemenda í Árnagarði hvern dag og samanlagðs fjölda skapahára á hlandskálabrúnunum að kveldi.

ég læt einhverjum öðrum eftir að kanna það. sjálfur er ég upptekin við nám.

2006-10-02T11:10:00.000Z

Pétur Már Gunnarsson, fúlskeggjaður elskhugi Þórunnar frænku minnar, keypti um daginn páfagaukshjón í búri og hafði hjá sér í vinnustofu sinni. þessir hamingjusömu og söngelsku fuglar fengu að flögra frjálsir um plássið og Pétur fann að þeir léttu honum lundina sem þó var ekki þung fyrir. þannig liðu nokkrar áreynslulausar vikur, fuglarnir sungu og settust á Pésa sem klóraði sér í skegginu og dæsti glaðlega, enda var hann frjórri og framkvæmdaglaðari en nokkru sinni fyrr.

Pétur er listamaður.

svo var það einn daginn að páfagauksfrúin skreppur út fyrir hússins dyr og kemur ekki heim allan þann dag og ekki næstu daga og er týnd allt fram á þessa stund. karlfuglinn varð við þetta mjög sorgmæddur og húkir nú einn heima í búri sínu og hvorki flýgur né syngur.

og Pétri verður ekkert úr verki.

en fyrir stuttu, þegar Pétur á leið um Njálsgötuna heyrir hann kunnuglegan söng úr garðinum á Njálsgötu 3 (þar sem ég bý og hvar ég er staddur nú, ekki úti í garði heldur inni í íbúð á miðhæðinni). Pétur hleypur á hljóðið og sér þá páfagauksfrúna sitjandi hátt uppi í tré, syngjandi hástöfum í von um svar frá maka sínum sem á þeirri stundu grét hljóðum tárum í kjallarholu skammt frá.

svo flaug hún í burtu og Pési fann hana ekki aftur.

svo sagði Obba mér í gær að um daginn hefði páfagaukur komið á gluggann hjá vinkonu hennar á Sölvhólsgötu og tíst ámátlega. þá hristi ég höfuðið og lagðist í bólið.

2006-09-26T13:42:00.000Z

ég var að setja inn nýtt kommentakerfi því það gamla var hætt að virka. hið innbyggða kommentakerfi bloggersins neitar að hlýða skipunum mínum og það hefur því tekið mig óratíma að finna og setja upp nýtt kerfi svo allir geti tjáð sig sem hingað koma.

ég vona bara að þetta virki, annars er ég hættur í bili.

2006-09-21T13:54:00.000Z

vissuð þið að..

..sniglar geta sofið í þrjú ár samfleytt?
..Demi Moore er blind á vinstra auga?
..Jörðin er eina plánetan sem ekki heitir eftir heiðnum guði?
..það er ekki hægt að hafa augun opinn meðan maður hnerrar?
..Andy Garcia var síamstvíburi?
..vænghaf Boeing 747 þotu er lengra en fyrsta flug Wright bræðra?

fróðleiksmolarnir í Fréttablaðinu eru í sérstöku uppáhaldi hjá mér.

2006-09-18T15:01:00.000Z

mér leið mjög vel þar sem ég lá milli svefns og vöku í rúmi mínu í morgun og dreymdi ekki neitt. kannski segulsviðið í svefnherberginu hafi tekið einhverjum stakkaskiptum í nótt. það gæti verið fyrsta vísbending um yfirvofandi pólskipti.

í gær sá ég íslensku kvikmyndina Börn í Hákólabíói. það var uppáhalds kvikmyndin mín.

hér eru Gulli og Steinn í Amsterdam að drekka bjór:

...máski var það Hjörtur sem tók myndina. Hjörtur er frændi minn. hann er þrítugur.

2006-09-06T21:11:00.000Z

hvað skyldi nú vera að frétta af honum Guðlaugi kunningja/vini/frænda mínum?

kannski hafa einhverjir hugsað eitthvað á þessa leið síðustu daga og kannski voru einhverjir að hugsa þetta, nákvæmlega þetta, rétt áður en þeir skelltu sér inn á bloggsíðu mína til að fá greinagóð svör við þeirri áleitnu spurningu, og svörin er að finna hér, kunningjar mínir, vinir og frændur/frænkur, sanniði til.

þegar þetta er skrifað sit ég einn heima í eldhúsinu á Njálsgötu og rýni í vélrænt orðflokkagreinda Sturlungasögu. mitt starf felst í að leiðrétta allar þær skyssur sem tölvan gerir í veikri von um að hana megi skilyrða svo hún hætti þeirri hvimleiðu hegðun -sumsé að gera villur. villur ei meir! æpi ég og hræki á skjáinn minn og hristi músina mína. þegar ég hef lokið þessu verki vonast ég til að mannleg orðflokkagreining heyri sögunni til og - ef allt gengur að óskum - að málfræðingar allir sem einn verði óþarfir og atvinnulausir. svívirtir og fyrirlitnir. krossfestir af lýðnum líkt og kristur forðum.

..enda hef ég unnið við þetta í nokkra mánuði og er aðeins farið að leiðast.

2006-09-01T11:18:00.000Z

nei? engar ágiskanir?

en ef ég breyti myndinni og gef þessa vísbendingu:
Pangæa

hvað segiði þá?

2006-08-30T15:27:00.000Z

síðustu daga hef ég reynt að birta hér færslur en þær virðast ekki skila sér á bloggið. sökkva bara niður í hafsjó tapaðra gagna á veraldarvefnum. þetta hyldýpi upplýsinga sem mannlegt auga fær aldrei lesið.
ég hef reynt að hrósa Eyrúnu fyrir getgáfur sínar, en hún giskaði réttilega á Brian Austin Green úr Beverly Hills þáttunum í síðustu getraun. ótrúleg slembilukka þar á ferðinni.
ég hef reynt að setja með í færslurnar myndir af Brian þessum, þá og nú. þetta er mín síðasta tilraun til þess, svo þið skuluð biðja til guðs að það gangi núna.. annars.. ef þið eruð að lesa þetta, hlýtur það að hafa tekist. til hamingju.
ég hef líka reynt að tilkynna næstu getraun, því nú er komið nýtt andlit í gluggann. getraunagluggann, eins og ég kalla hann.
þetta er einhver fræðimaður. pabbi þekkir hann, ef ég þekki pabba minn rétt. en ef ég þekki ekki pabba minn, þá þekkir hann heldur ekki manninn á myndinni, þó svo að annað þurfi ekki að merkja hitt, samkvæmt reglum rökfræðinnar.

..hver haldið þið að þetta sé?

2006-08-25T11:09:00.000Z

við meigum ekki tala í vinnunni. sumarpróf, skiljiði. klukkan níu fyllist tölvustofan af einbeittum aftaníossum sem tóku ekki prófin sín með hinum krökkunum og okkur er gert að halda kjafti meðan þessar boðflennur ljúka sér af inni á skrifstofunni okkar.
í fyrradag sat fyrir framan mig rauðbirkinn sláni sem ég er viss um að hafi verið með mér á barnaheimili fyrir sirka 24 árum; Jón Örn. í þá daga var hann óþekkur og skítugur og með eindæmum orðljótur. við vorum góðir vinir, ég, hann og Guðjón, sem ég þekki enn í dag.
það var skrítið að sjá hann svona allt í einu, tuttugu og fjórum árum síðar, en ég þorði ekki að kynna mig. hann var náttúrulega að taka próf og hefði auk þess örugglega ekki þekkt mig.
svona er nú fortíðin skrítið fyrirbæri. ég hugsa að hún sé hin nýja framtíð. fyrir mér er gærdagurinn að minnsta kosti hinn eini sanni morgundagur, og dagarnir sameinast í vini mínum, honum Jóni Erni.

2006-08-17T16:44:00.000Z

ég fann þennan raunamædda kött á netinu og sorgir hans glöddu mig.
svona er maður nú sjálfselskur.

2006-08-14T13:20:00.000Z

Þið hafið kannski tekið eftir nýju andliti í getraunaglugganum. Hverjum skyldi þetta fagra fés tilheyra?

kannski veit það enginn.

2006-08-09T10:50:00.001Z

Undirskriftasöfnun

Heimurinn má ekki leyfa að blóðbaðið í Miðausturlöndum haldi áfram. Þúsundir saklausra borgara hafa verið drepnir og limlestir, hátt í ein milljón manns eru heimilislausir og hætta er á enn frekari átökum með hryllilegum afleiðingum. Við skorum á Bush, forseta Bandaríkjanna, Blair, forsætisráðherra Bretlands, og Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna að styðja ákall Kofi Annans, framkvæmdastjóra Sameinuðu þjóðanna, um tafarlaust vopnahlé og alþjóðlegt lið til að koma á friði.

Takmarkið er að safna milljón undirskriftum. Undirskriftirnar verða afhentar Öryggisráðinu og áskorunin birt í dagblöðum í Bandaríkjunum, Evrópu og Miðausturlöndum.

http://www.ceasefirecampaign.org/

svo minni ég á kertafleytingu í kvöld kl. 22:30

2006-08-04T13:35:00.000Z

nostalgían er að drepa mig. muniði eftir þessu?

ég og Tóta frænka kunnum lagið utanað herna í denn.

svo fann ég nokkur skemmtileg vídjó til viðbótar:

Bangsi bestaskinn

Ofurbangsi

He-Man

Muppet Babies

2006-08-01T16:00:00.000Z

Svona er það, krakkar mínir. Hjörtur, sá gáfaði gumi, var með þetta allt saman á hreinu. þetta var kanínan sem prýddi umbúðir Trix morgunkornsins hér forðum - og gerir reyndar enn, bara í örlítið breyttri mynd og ekki hér á Íslandi, a.m.k. ekki að mér vitandi - en ef einhver veit um búð sem selur þetta morgunkorn í dag má sá hinn sami endilega láta mig vita. mig langar svolítið í Trix þessa dagana.

það var mismunandi ávaxtabragð af kúlunum man ég.

en Hjörtur er sigurvegari dagsins í dag. þeir eru ekki fleiri enn sem komið er, en tékkið á þessari pöddu sem nú er spurt um. hvað heitir hún eiginlega?
ég vil fá íslenskt nafn... komiði með íslenskt nafn á pödduna!

2006-08-01T10:48:00.000Z

og gamanið heldur áfram hér á bloggsíðu Guðlaugs! grín og leikir til skiptis. hvað hafið þið lesendur gert til að verðskulda slíkar velgjörðir?

voruð þið kannski góðar manneskjur í fyrra lífi?
það á ég erfitt með að ímynda mér.

en hvað um það. kannast einhver við þessa kátu kanínu? skrifið svarið í athugasemdastokkinn hér að neðan og hljótið að launum gullhamra, skjall og annað andlegt káf frá ykkar einlægum.

áfram KR

2006-07-27T12:57:00.000Z

Jú, þetta er alveg rétt hjá meistara Einari. Sveppagreifinn kallst þessi fýr og það eiga allir að kannast við hann sem gaman hafa af sögunum um Sval og Val.
eitt vandamál þó: ég þekki a.m.k. þrjá Einara og er ekki alveg viss hver þeirra það var sem hér bar sigur af hólmi, en sé það sá Einar sem ég held, þá vil ég óska honum til hamingju með nýja strákinn. það hlýtur að vera góð tilfinning að eignast son og vinna stuttu síðar blogggetraun Guðlaugs.
lífið brosir við þér Einar, ef þetta ert þá þú.

2006-07-25T16:39:00.000Z

jæja. þennan hljótið þið að þekkja.

2006-07-24T16:06:00.000Z

djöfulsins bílastæðasjóður. ég hef tekið yfirvegaða ákvörðun um að skalla næsta stöðumælavörð sem verður á mínum vegi. ekki af því að ég hata hann og ekki til að hefna mín á honum, heldur vegna þess að einhver þarf að rísa upp gegn þessum þjófóttu pöddum.
þessum slímugu möðkum.

þessum viðbjóðslegu skítseyðum.

2006-07-14T14:41:00.000Z

ég bauð Tótu og Pésa og glænýja frænda heim til mín í vöfflur og spil um daginn. það var voða huggulegt og ég skemmti mér konunglega og stóð í þeirri meiningu að gestirnir gerðu það líka. myndirnar frá boðinu segja hinsvegar aðra sögu.

eins og þið sjáið er ég öldungis grandalaus um hatursfullt augnarráð frænku minnar.

2006-07-12T11:40:00.000Z

Jah, ég get svo svariða! Svanhvít svaraði bara getrauninni eins og ekkert væri auðveldara. Og ég sem var farinn að örvænta. Það er náttúrulega lítið gaman að getraunum sem enginn ræður við, og enginn hefur gaman að bloggurum sem aldrei blogga, svo ég tali nú ekki um börn sem aldrei verða menn. hver hefur gaman að þeim?
þessvegna er getraunin í dag bæði létt og löðurmannleg. sniðin fyrir ykkur löðurmennin, lesendur þessa bloggs.

löðurmenni h. (15. öld) 'kraflítill maður, vesalmenni, skræfa; ódrengur.' E.t.v. sk. löðrungur og leðja
-Íslensk Orðsyfjabók

2006-06-30T13:58:00.000Z

Einar, þjáningarbróðir minn og samstarfsmaður benti mér á síðuna radioblogclub.com um daginn þegar hann sá að vinnuleiðinn var í þann mund að þröngva mér fram af geðheilsunnar klettabrún, niður í hyldýpi brjálsemi og morðfýsnar. og það mátti vart á tæpara standa; hljóðin í hausnum á mér minntu á þeirri stundu á barmafulla skál af Rice Crispies morgunkorni.
allavega.
á þessari síðu má finna og hlusta á kynstrin öll af dægurlögum sem breyta brotsjó eirðarleysisins umsfifalaust í róandi öldugjálfur. það jafnast fátt á við taktfestu popptónlistarinnar til að berja vaxi í bresti athyglinnar og veita skjól fyrir hinum sífelldu ásóknum vinnuleiðans.
angistarsvipurinn, sem í eina tíð var sem gróinn í andlit mitt, hefur nú vikið fyrir beyglaðri hamingjugrettu sem mig grunar að sé síst til bóta, fagurfræðilega séð.
en hvað um það.
ég var sumsé að skoða lög á þessari síðu í dag og fann þá lagalista sem samanstendur einungis af baráttulögum grænmetisæta. þar má finna lög eins og Stop the Slaughter, Why Must They Die, Humans for Milk og Bomb your Local KFC svo einhver séu nefnd.
ég læt hér fylgja lagið Beef með hljómsveitinni Boogie Down Productions. það er ekki slæmt.

2006-06-27T13:16:00.000Z

á Fáskrúðsfirði býr maður sem er bæði lögregluþjónn og hársnyrtir.

veltið þessari staðreynd fyrir ykkur meðan þið hlustið á fallegt lag.
djöfull magnað.

2006-06-23T16:22:00.000Z

ég fann grein á heimspeki.hi.is sem ber nafnið 'Hvað gerðist á undan miklahvelli?'. ég gerði mér því vonir um að fá loks endanlegt svar við þessari spurningu því hún hefur ásótt mig lengi. stundum vakna ég jafnvel á nóttunni, rís upp við dogg og spyr sjálfan mig stundarhátt: ef allt er háð lögmálinu um orsök og afleiðingu, hvað olli því þá að heimurinn varð til?
skilyrt viðbrögð Þorbjargar við þessu áreiti eru að bylta sér og umla. orsök og afleiðing - sjáiði til.

en svarið í greininni er þetta:

Eitthvað sem 'bara gerist' þarf ekki í rauninni að brjóta gegn lögmálum eðlisfræðinnar. Skyndileg og orsakalaus tilkoma einhvers getur átt sér stað innan sviðs vísindalögmála, þegar búið er að taka skammtalögmál með í reikninginn.

eða með öðrum orðum: það bara gerðist.. skammtafræðin, þið vitið.

skammtafræðin getur sumsé útskýrt þetta allt því hún krefst hvorki orsakar né afleiðingar. þar bara gerast hlutirnir og ekki orð um það meir.

vegir drottins eru órannsakanlegir, segja prestarnir.
skammtafræðin, sjáiði til, segja eðlisfræðingarnir.

2006-06-23T10:55:00.000Z

fyrsti hálftími dagsins í dag fór í að leita að lyklunum að bílnum mínum.
sá næsti fór í að labba í vinnuna.

besti dagur ársins?
ég er ekki viss.

2006-06-20T16:16:00.000Z

þetta er soldið skemmtilegt.

Get this video and more at MySpace.com

2006-06-19T11:40:00.000Z

svona byrjar Guðmundar saga dýra:

Nú tek eg þar til frásagnar er tvennum fer sögum fram að Guðmundur hét maður. Hann var Eyjólfsson.